Mei 2026
Een half jaar is voorbij. Een half jaar van foto’s maken, veel foto’s maken….heel veel foto’s maken. Mijn portfolio van het afgelopen half jaar is een bonte verzameling geworden. Ik stond langs de lijn bij de sportevenementen van de kinderen — die snelle rugbywedstrijden zijn een uitstekende leerschool voor het vangen van beweging en emotie. Ik dwaalde over de Zaanse Schans om het spel van licht en toerisme vast te leggen, en ik was aanwezig bij kleine schoolevenementen waar de spontaniteit van de gezichten spatte.
Waar ik de afgelopen tijd het meest achter ben gekomen, is dat ik nog volop in de ‘zoekende fase’ zit wat betreft mijn eigen stijl. En weet je? Dat is oké. In het begin probeerde ik te doen wat ‘gebruikelijk’ was of wat ik dacht dat anderen van een fotograaf verwachtten. Ik moet niet te veel nadenken over de regeltjes, maar doen wat ik zelf mooi vind. De mooiste foto’s ontstaan vaak juist op de momenten dat ik mijn intuïtie volg in plaats van het ‘handboek’.
En nu weer heerlijk een periode vol zonlicht, mooie evenementen en fijne momenten met de familie. Eens kijken wat voor mooie plaatjes dat gaan opleveren!
NOVEMBER 2025
De afgelopen jaren hebben er veel grote veranderingen plaatsgevonden. Eigenlijk steeds terug te schrijven op mij niet meer comfortabel willen voelen. Want wanneer je dat blijft doen wat comfortabel voelt, dan groei je niet. Dus na ruim 15 jaar mijn baan opgezegd en een nieuwe uitdaging aangegaan. Helaas bleek dat niet de plek voor mij en voelde ik ineens fysiek en financieel de ruimte om een hobby van vroeger weer op te pakken. Ik investeerde in een nieuwe camera en lenzen en APIGrafi was geboren. Mijn man is zelfstandige in de softwareontwikkeling, zijn bedrijf heet APIRapi, wij vonden het een goede grap nu ook ik als zelfstandige aan de slag zou kunnen gaan. Dat ik de naam met regelmaat moet uitleggen neem ik op de koop toe 😉
Ok, maar waar dan te beginnen? Hoe leer ik opnieuw een camera kennen en hoe word ik goed in fotobewerking. 25 jaar geleden gebruikte ik nog photoshop en dat was onnodig ingewikkeld. Gewoon meters maken dan maar. Klik voor klik, frame voor frame, megapixel voor megapixel. Overal waar ik langs de lijn stond schoot ik foto’s, evenementen bij de kinderen op school…ik stond er met mijn camera, en dan maar gewoon proberen. En oh wat heb ik soms gebaald, een moneyshot die net niet scherp genoeg is waardoor alleen een filter ‘helpt’. En ik denk dat mijn gezin het inmiddels wel een beetje zat is dat de camera overal mee naar toe gaat. Maar ondanks dat ik geen idee heb of ik hier ooit mijn beroep van kan maken weet ik wel dat we straks prachtige foto’s aan de muur hebben hangen.
Fotografie is kunst, ook wanneer je een hoop in de nabewerking recht kunt trekken… Je frame moet kloppen, je instellingen moeten staan als een huis en bovenal moet er een verhaal te verzinnen zijn bij je foto’s. Ik oefen nog even verder, lekker bouwen aan een image (pun intended) en opdrachten binnenhalen. En zolang ik nog niet de hoofdprijs vraag zou ik zeggen mail me met je verzoeken.